عوامل اصلی مؤثر بر ضخامت پوشش توری فولاد روی عبارت اند از: ترکیب فلزی توری فولادی، ناهموار بودن سطح توری فولادی، محتوا و توزیع عناصر فعال سیلیکون و فسفر در توری فولادی، تنش داخلی توری فولادی، هندسه قطعه کار شبکه فولادی.
استانداردهای گالوانیزه کننده داغ بین المللی و چینی فعلی برای توری فولادی فرایند گالوانیزه کردن داغ غوطه ور با توجه به ضخامت صفحه به بخش هایی تقسیم می شوند. ضخامت مسطح و ضخامت محلی پوشش روی باید به ضخامت مربوطه برسد تا مقاومت خوردگی پوشش روی مشخص شود.
برای قطعه های کاری توری فولادی با ضخامت های مختلف، زمان مورد نیاز برای رسیدن به تعادل حرارتی و تعادل تبادل روی-آهن متفاوت است، و ضخامت پوشش تشکیل شده نیز متفاوت است. ضخامت متوسط پوشش در استاندارد بر اساس ارزش تجربه تولید صنعتی مکانیسم گالوانیزه کردن فوق، و ضخامت محلی ارزش تجربی مورد نیاز برای در نظر گرفتن ناهموار بودن توزیع ضخامت پوشش روی و الزامات مقاومت در برابر خوردگی پوشش است. بنابراین استاندارد ایزو، استاندارد ASTM آمریکا، استاندارد JIS ژاپن و استاندارد چینی الزامات کمی متفاوت بر ضخامت پوشش روی دارند که مشابه هم هستند.
با توجه به مقررات جمهوری خلق چین گرم غوطه ور گالوانیزه استاندارد GB / B 13912-2002. استاندارد محتوای روی برای محصولات توری فولاد گالوانیزه گرم دیپ داده های زیر است: اگر ضخامت توری فولاد گالوانیزه داغ بیشتر یا برابر با ۶ میلی متر باشد، میانگین ضخامت روی بر روی توری فولاد گالوانیزه داغ باید بیشتر از ۸۵ میکرون باشد، و ضخامت محلی باید بیشتر از ۷۰ میکرون باشد. اگر ضخامت توری فولاد گالوانیزه گرم شیب دار کمتر از ۶ میلی متر و بیشتر از ۳ میلی متر باشد، میانگین ضخامت روی بر روی توری فولاد گالوانیزه داغ باید بیشتر از ۷۰ میکرون باشد، و ضخامت محلی باید بیشتر از ۵۵ میکرون باشد. اگر ضخامت توری فولاد گالوانیزه گرم دیپ کمتر از ۳ میلی متر و بیشتر از ۱٫۵ میلی متر باشد، میانگین ضخامت روی بر روی توری فولاد گالوانیزه داغ باید بیشتر از ۵۵ میکرون باشد، و محلی باید بیشتر از ۴۵ میکرون باشد.
https://www.topsteelgrating.com/
